พระพิฆเนศ เทพเจ้าแห่งการเริ่มต้นใหม่และสัญลักษณ์แห่งความสำเร็จ

การขุดค้นเทวรูปอันศักดิ์สิทธิ์

การขุดค้นเทวรูปอันศักดิ์สิทธิ์แห่งองค์พระพิฆเนศ และความตระการตาของขบวนแห่ในเทศกาลเฉลิมฉลององค์พระพิฆเนศ

วิหารอันศักดิ์สิทธิ์แห่งองค์พระพิฆเนศ

วิหารอันเป็นที่ประทับอันศักดิ์สิทธิ์ขององค์พระพิฆเนศ

การขุดค้นเทวรูปอันศักดิ์สิทธิ์

การขุดค้นเทวรูปอันศักดิ์สิทธิ์แห่งองค์พระพิฆเนศ และความตระการตาของขบวนแห่ในเทศกาลเฉลิมฉลององค์พระพิฆเนศ

ข้อมูลเบื้องต้นของพระพิฆเนศ

การออกเสียง: กา-นี-ชา (gah-NEE-shah)

ต้นกำเนิด: ศาสนาฮินดู

บทบาท: เทพเจ้าแห่งความสำเร็จ

สัญลักษณ์: หนู, ของถวายอันศักดิ์สิทธิ์ (Prasad), ขวาน

พระบิดาและพระมารดา: พระศิวะ และ พระแม่ปารวตี

พระอนุชา: พระขันธกุมาร (Kartikeya)

พระนามอื่น: พระคเณศ, พระคเณศา, พระคณปติ

พระพิฆเนศคือใคร?

พระพิฆเนศทรงเป็นหนึ่งในมหาเทพแห่งศาสนาฮินดูที่ทรงเป็นที่รู้จักและเป็นที่เคารพสักการะอย่างสูงสุดองค์หนึ่ง ทรงได้รับการยกย่องให้เป็น “เทพองค์แรก” ในปกรณัมฮินดู พระองค์ทรงมีพระเศียรเป็นช้าง มีพระอุทรที่อวบอิ่ม และมี 4 พระกร ทรงมีหนูเป็นพาหนะคู่พระวรกาย และทรงเป็นเทพเจ้าอันน่าอัศจรรย์ผู้เป็นสัญลักษณ์แห่งองค์ประกอบอันศักดิ์สิทธิ์มากมายสำหรับเหล่าผู้ศรัทธา

ต้นกำเนิดแห่งองค์เทพ

พระพิฆเนศทรงเป็นพระโอรสองค์แรกของพระแม่ปารวตีและพระศิวะ อย่างไรก็ตาม พระองค์มิได้ถือกำเนิดจากพระบิดาและพระมารดาร่วมกัน ตามตำนานเล่าว่า พระแม่ปารวตีทรงปรารถนาที่จะมีพระโอรสเพื่อคอยดูแลพระองค์ และด้วยความปรารถนาอันแรงกล้านี้เองที่ทำให้พระองค์ทรงกำเนิดขึ้น

พระนามของพระองค์สามารถจำแนกความหมายได้ดังนี้ “กา” (Ga) สื่อถึงสติปัญญา หรือ “พุทธิ” (Buddhi) ในขณะที่ “นา” (Na) สื่อถึงความรอบรู้ ด้วยเหตุนี้ พระองค์จึงทรงเป็นเทพเจ้าแห่งสติปัญญาและความรอบรู้ในสายตาของเหล่าผู้ศรัทธา เมื่อรวมพระนามเต็มเข้าด้วยกันซึ่งมาจากคำภาษาสันสกฤต 2 คำ คือ “อีศา” (Isha) ที่แปลว่า องค์เทพเจ้า และ “คณ” (Gana) ที่แปลว่า กลุ่มหรือหมู่คณะ จึงทำให้พระองค์ทรงเป็น “เทพเจ้าแห่งมวลหมู่ชน”

ตำนานและเรื่องราวอันศักดิ์สิทธิ์

มีตำนานมากมายที่กล่าวถึงพระพิฆเนศ ซึ่งล้วนแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่และอำนาจอันล้นพ้นของพระองค์ และนี่คือเรื่องราวบางส่วนที่ยังคงได้รับการเล่าขานสืบต่อกันมาจนถึงปัจจุบัน

ตำนานการกำเนิดพระเศียรช้าง

ตำนานบทแรกกล่าวว่า พระแม่ปารวตีทรงปรารถนาที่จะมีพระโอรสไว้คอยดูแล แต่พระศิวะมิได้ทรงปรารถนาเช่นนั้น พระแม่จึงทรงปั้นรูปเด็กชายขึ้นมาจากดินและมอบหมายให้ทำหน้าที่เฝ้าประตูบ้าน เมื่อพระศิวะเสด็จกลับมาถึงและทรงพบว่ามีผู้มาขัดขวางมิให้เข้าสู่ที่ประทับ พระองค์ทรงกริ้วเป็นอย่างยิ่งและทรงใช้ตรีศูลตัดพระเศียรของเด็กชายนั้นเสีย เมื่อพระแม่ปารวตีทรงทราบเรื่องก็ทรงโศกเศร้าเสียพระทัยอย่างสุดซึ้ง และพระศิวะทรงตระหนักถึงความผิดพลาดที่เกิดขึ้น พระองค์จึงทรงส่งเหล่าบริวารออกไปตามหาพระเศียรของสิ่งมีชีวิตแรกที่พบซึ่งกำลังนอนหลับอยู่ และเป็นที่น่าอัศจรรย์ที่พวกเขาได้พบกับช้างที่กำลังหลับใหลอยู่พอดี พวกเขาจึงนำพระเศียรของช้างนั้นกลับมาถวายแด่พระศิวะ พระองค์ทรงนำพระเศียรช้างมาประดิษฐานเข้ากับพระวรกายของเด็กชายและทรงประทานชีวิตใหม่ให้แก่พระองค์ จากนั้นทรงแต่งตั้งให้พระองค์เป็นผู้นำแห่งเหล่าบริวาร และประกาศว่าพระองค์จะเป็นเทพเจ้าที่ทุกคนต้องกราบไหว้บูชา

ตำนานอีกบทหนึ่งเล่าว่า เมื่อพระแม่ปารวตีทรงประสูติพระโอรส ท่ามกลางการเฉลิมฉลองของเหล่าทวยเทพ พระอาทิตย์หรือพระศานิ (Lord Shani) ได้เสด็จมาร่วมงานด้วย แต่พระองค์ทรงปฏิเสธที่จะทอดพระเนตรพระโอรส พระแม่ปารวตีจึงทรงถามถึงเหตุผล และพระศานิได้กราบทูลว่าเพียงแค่สายตาของพระองค์ก็ทรงพลังมากพอที่จะทำอันตรายแก่ทารกได้ แต่พระแม่มิได้ทรงเชื่อและทรงยืนยึดมั่นที่จะให้พระองค์ทอดพระเนตรพระโอรส เมื่อพระศานิทรงทำตามคำขอ พระเศียรของทารกก็ถูกตัดขาดจากพระวรกายในทันที เหล่าทวยเทพจึงพยายามหาทางแก้ไข และได้นำพระเศียรของช้างน้อยมาประดิษฐานแทนที่พระเศียรเดิมของทารก และทำให้พระองค์ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง

Source URL: https://mythology.net/hindu/hindu-gods/ganesha/